Neden güzel anılar bırakmıyoruz geride?... Neden kırıp dökerek geçiyoruz yolları? Biriktirdiğimiz kırıklar da mı acıtmıyor canımızı? Belki farkında bile değiliz. Doğru. Kucaklar dolusu sevgiyi nasıl da hoyratça bir kenara itebiliyoruz. Açtığımız yaraları bile göremiyoruz değil mi? Günü geldiğinde hiç mi üzülmeyeceğiz hiç mi keşke demeyeceğiz? Umarım. Çok zor ama UMARIM. Yolumuza devam ederken farkında olabilsek keşke tüm bunların? Hayatın bize neler getireceğini bilsek mesela. Hangi yollar çıkardı önümüze acaba? Önceden bildiğimiz yollarda ayağımıza takılacak taşları bilmek mi mutluluk getirirdi geleceğin umudunu yok etmek mi? Baştan pes etmek... Hiç denemeden, emek vermeden bırakmak kendini. Amaçsız, düşüncesiz, umursamaz... Bu mu hayat? Geçtiği yollarda bıraktığı izler insanı insan yapan; hak ettiği değerin kendisine gösterilmesini sağlayan. Yaşamak vakit geçirmek ya da zaman doldurmak değil. Düşünme zamanı geldi belki de!
Fotoğraf: http://mjagiellicz.deviantart.com/art/My-way-2-123988199
